Program adaptacyjny dla uczniów klas IV

PROGRAM ADAPTACYJNY DLA UCZNIÓW KLAS 4

Szkoły Podstawowej nr 4 im. Kawalerów Orderu Uśmiechu
w Lubaniu.

„Z uśmiechem pokonuję wyzwania”

Przekroczenie „progu szkolnego”, jakim jest przejście do II etapu edukacyjnego z klasy III do klasy IV, staje się dla dziecka przełomowym momentem w jego życiu szkolnym. Na ten okres przypada największa liczba szkolnych niepowodzeń. Młody człowiek, chcąc podołać nowym wyzwaniom, może zacząć przeżywać negatywne emocje, takie jak: obawa, lęk, niepokój oraz napotykać na różne trudności.

Bardzo ważne w okresie zmiany etapów jest stworzenie przyjaznego klimatu w szkole, na który składają się relacje uczeń – nauczyciel, nauczyciel – uczeń, nauczyciel-rodzic. Nauczyciele powinni dążyć do tego, żeby stworzyć dzieciom jak najlepsze warunki przystosowania się do zmienionej rzeczywistości. Uczniowie wymagają wtedy szczególnej opieki ze strony dorosłych, oczekują otwartej i opiekuńczej postawy pozwalającej bez zbytniego stresu i niepotrzebnych lęków przekroczyć próg między klasą III – nauczaniem zintegrowanym a klasą IV.

Program adaptacyjny kl. IV opracowany został dla potrzeb uczniów, rodziców i nauczycieli oraz pozostałych pracowników szkoły.

CELE PROGRAMU:

1. Ułatwienie uczniom procesu adaptacji do nowych bądź zmieniających się warunków szkolnych.
2. Obniżenie stresu oraz zmniejszenie napięć i niepokojów związanych z rozpoczęciem nauki w klasie IV.
3. Zwiększenie samodzielności uczniów, wdrażanie do pozytywnego patrzenia na siebie, swoje życie i otoczenie, przełamanie różnorakich barier.
4. Zwiększenie poczucia bezpieczeństwa i adaptacji ucznia w szkole i klasie.
5. Włączenie rodziców do współpracy w realizację programu.

CELE SZCZEGÓŁOWE PROGRAMU :

• Kształtowanie umiejętności interpersonalnych.
• Zwiększenie samoświadomości, budowanie poczucia własnej wartości, wzrost samodzielności.
• Kształtowanie umiejętności efektywnego komunikowania się.
• Rozpoznawanie emocji własnych i innych ludzi.
• Kształtowanie tolerancji i akceptacji dla odmienności.
• Wzmacnianie zaufania do siebie i innych.
• Budowanie otwartości, umiejętności współpracy.
• Kształtowanie umiejętności nawiązywania i podtrzymywania pozytywnych relacji rówieśniczych, udzielania pomocy.
• Przełamywanie barier, które stawia przed uczniami nieśmiałość, brak poczucia własnej wartości, itp.
• Uczenie odpowiedzialności za własne decyzje dotyczące ucznia i grupy, wdrażanie do pracy na rzecz klasy i SU.

DZIAŁANIA NAUCZYCIELI W KLASIE IV:

1. Zgromadzenie informacji o uczniach od wychowawcy klasy III – wychowawcy kl. IV.
2. Zwołanie zespołu nauczycieli uczących w klasach IV w celu zapoznania z zaleceniami do pracy z uczniami o specjalnych potrzebach edukacyjnych.
3. Realizacja programu profilaktycznego „Czuję się jak w siódmym niebie”.
4. „Wrzesień miesiącem bez negatywnych ocen”- przyzwyczajenie uczniów do innych zasad pracy, oceniania i oczekiwań poszczególnych nauczycieli.
5. Przeprowadzenie ankiety wśród uczniów w celu zdiagnozowania ich potrzeb
   i trudności adaptacyjnych – po dwóch tygodniach (ZAŁĄCZNIK nr 1) i po roku nauki. (ZAŁĄCZNIK nr 2)
6. Zapoznanie uczniów z zajęciami lekcyjnymi w klasie czwartej oraz wymaganiami edukacyjnymi.
7. Przedstawienie planu zajęć lekcyjnych z uwzględnieniem numerów sal.
8. Przedstawienie WZO.
9. Przedstawienie zasad funkcjonowania szkoły (Samorząd Uczniowski, świetlica, stołówka, szatnia).
10. Zapoznanie z zasadami bezpieczeństwa obowiązującymi w szkole, regulaminami, organizacją pracy na poszczególnych zajęciach edukacyjnych.
11. Budowanie relacji wzajemnej życzliwości, poszanowania i zaufania.
12. Wykorzystanie sposobów radzenia sobie ze stresem, lękami związanymi z przekraczaniem „progu szkolnego”.
13. Uczenie komunikowania swoich potrzeb oraz porozumiewania się z otoczeniem.
14. Wybór samorządu klasowego i określenie jego zadań.
15. Przydział dodatkowych funkcji w klasie.
16. Prawa i obowiązki ucznia.
17. Organizacja zajęć pozalekcyjnych i imprez okolicznościowych.
18. Planowanie czasu nauki, zabawy i wypoczynku.
19. Zajęcia integrujące grupę, wycieczki prowadzone przez wychowawcę i pedagoga szkolnego.
20. Indywidualizacja procesu nauczania, rozpoznawanie i rozwijanie zainteresowań oraz zdolności uczniów.
21. Zaktywizowanie uczniów do udziału w zajęciach pozalekcyjnych i konkursach.

DZIAŁANIA SKIEROWANE DO RODZICÓW:

1. Spotkanie informacyjno-edukacyjne dla rodziców klasy IV na początku roku szkolnego – przedstawienie zespołu nauczycielskiego dla danej klasy. Zapoznanie rodziców z ofertą szkoły, przepisami.
2. Zapoznanie rodziców z programem adaptacyjnym dla uczniów kl. IV.
3. Przeprowadzenie ankiet diagnozujących trudności adaptacyjne dzieci klas IV
   i działania Rodziców zmierzające do rozwiązania problemów. (ZAŁĄCZNIKI nr 3, 4)
4. Współpraca z rodzicami poprzez włączenie rodziców w organizację imprez klasowych, wycieczek.

WSKAZÓWKI DLA RODZICÓW:

Drogi Rodzicu

• Nie mów źle o szkole i nauczycielach przy dziecku,
• Problemy szkolne dziecka rozwiązuj zachowując drogę służbową:

1. kontakt z wychowawcą lub nauczycielem uczącym,
2. pedagogiem szkolnym,
3. dyrektorem.

• Szkoła jest przyjacielem dla Twojego dziecka i Ciebie.

Jak pomóc dziecku?

1. Przygotuj z dzieckiem plan lekcji z wyraźnie zaznaczonymi numerami sal.
2. We wrześniu poproś dziecko o sporządzenie listy uczących je nauczycieli.
3. Powiadom wychowawcę o szczególnych zaleceniach wobec dziecka (np. ze względu na stan zdrowia).
4. Od początku zwracaj uwagę, aby dziecko zapisywało, co ma zadane - pisemnie i ustnie.
5. Nie utożsamiaj dziecka z oceną. Zwracaj raczej uwagę na umiejętności zdobywania wiedzy
   i wykorzystywania jej; radzenia sobie w sytuacjach problemowych.
6. Ustal z dzieckiem, że odrabia lekcje tego dnia, kiedy są zadane.
7. Chwal dziecko za postępy - nie za oceny.
8. Pozwalaj na wspólne z kolegami odrabianie lekcji, ale kontroluj je.
9. Pozwól na odrabianie lekcji zaczynając od tych przedmiotów, które lubi.
10. Zapewnij dziecku przy pracy umysłowej bezwzględny spokój oraz odpowiednie miejsce do nauki.
11. Pomóż mu w organizacji czasu wolnego - nuda to największy wróg.
12. Współpracuj z wychowawcą i nauczycielami uczącymi Twoje dziecko.
13. Korzystaj z oferowanej Ci przez nauczycieli, pedagoga pomocy.
14. Interesuj się postępami dziecka w nauce i zachowaniu przychodząc na konsultacje i zebrania.

EWALUACJA

Przedstawienie analizy z wypełnionych przez uczniów i rodziców ankiet, zaprezentowanie wniosków.

Załącznik nr 1

Drogi Uczniu!

Od niedawna jesteś uczniem klasy 4. Chcemy się dowiedzieć, czy nie masz problemów z odnalezieniem się w nowej sytuacji.

Proszę wypełnij ankietę. Ankieta jest anonimowa.

1. Co jest dla Ciebie trudne w klasie 4?

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

2. Do kogo w szkole możesz zwrócić się o pomoc, gdy jej potrzebujesz?

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

Dziękujemy za wypełnienie ankiety

Załącznik nr 2

Drogi Uczniu!

Za Tobą rok nauki w klasie 4. Chcemy się dowiedzieć, czy czas, który od tego momentu minął, pomógł Ci poznać szkołę i nauczycieli.

Proszę wypełnij ankietę. Ankieta jest anonimowa.

Jak radzisz sobie w szkole, czy poruszasz się po szkole bez problemów?

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

Jakich rad możesz udzielić kolejnym uczniom klas 4? ……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

Dziękujemy za wypełnienie ankiety

Załącznik nr 3

Szanowni Państwo

Wasze dziecko jest uczniem klasy czwartej. Przejście z klasy 3 do 4 było ważnym momentem w życiu dziecka i rodziny. Chcielibyśmy abyście podzielili się z nami swoimi doświadczeniami. Prosimy o szczere wypowiedzi. Ankieta jest anonimowa.

1. Jakie lęki i obawy wiążą Państwo z czwartą klasą?

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….......................................................

2. Jakie są potrzeby Państwa dziecka?………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….......................................................................................
3. Jaką pomoc mogliby Państwo zaoferować klasie/szkole ? ………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………............................

Dziękujemy za wypełnienie ankiety

Załącznik nr 4

Szanowni Państwo

Wasze dziecko było uczniem klasy czwartej. Przejście z klasy 3 do 4 było ważnym momentem w życiu dziecka i rodziny. Chcielibyśmy poznać Państwa doświadczenia, pomogą one nam w lepszej organizacji pracy. Ankieta jest anonimowa. Prosimy o szczere wypowiedzi

1. Jakie największe problemy napotkało Państwa dziecko w klasie czwartej ?

................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................

2. Jakiego rodzaju trudności napotkali Państwo podczas rozwiązywania tych problemów?

................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................

3. W jaki sposób próbowali Państwo pomóc dziecku?

................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................

Dziękujemy za wypełnienie ankiety

Co powinni wiedzieć rodzice pierwszoklasisty?

           Pierwsze miesiące w nowej szkole to czas stresujący zarówno dla dziecka, które próbuje odnaleźć się w nowej sytuacji, jak również dla rodziców czy opiekunów, którzy drżą z niepokoju o to, czy ich pociecha da sobie radę, nawiąże nowe znajomości i sprosta wymaganiom stawianym przez nauczyciela.

Drodzy rodzice, z myślą o waszych uzasadnionych obawach przygotowaliśmy kilka wskazówek, które mamy nadzieję pomogą Wam i dziecku wspólnie przetrwać ten niełatwy okres adaptacyjny.

Czynniki wpływające na proces adaptacji.

Adaptacja jest procesem długotrwałym, a jej przebieg uzależniony jest od wielu czynników. Istotnym czynnikiem pomyślnej adaptacji jest stan zdrowia dziecka. Choroby, nawet te krótkotrwałe osłabiają dziecięcy organizm, a ponadto przyczyniają się do opuszczania zajęć lekcyjnych, a w konsekwencji do powstawania zaległości zarówno tych naukowych, jak również w relacjach z rówieśnikami.

Oprócz predyspozycji zdrowotnych, ważnym czynnikiem pozwalającym na przystosowanie się dziecka do nowej sytuacji jest jego rozwój psychofizyczny.  Cechy takie jak, dobra pamięć, umiejętność koncentracji, czy spostrzegawczość pozwalają szybciej odnaleźć się w nowym środowisku. Dzięki prawidłowo rozwiniętej mowie, dziecku łatwiej jest nawiązać kontakty z otoczeniem i zdobyć pozycję wśród rówieśników. Należy także pamiętać, że większość relacji dziecko nawiązuje poprzez zabawę i ruch, zatem sprawność fizyczna również sprzyja wykonywaniu nowych zadań.

Często miarą sukcesu dziecka w szkole w większym stopniu niż umiejętność czytania, pisania czy liczenia, jest jego pozytywne nastawienie do nauczyciela i zadań, pewność siebie lub zdolność do przezwyciężania negatywnych emocji.

Czynnikiem zewnętrznym, który wpływa na adaptację dziecka jest nowe środowisko i budynek szkoły. Dziecko musi przystosować się i zapoznać z rozkładem pomieszczeń, z których będzie korzystało oraz z zasadami panującymi w szkole. Wszystko to powoduje utratę poczucia bezpieczeństwa dziecka, aż do momentu, w którym przyzwyczai się do nowych warunków, zaufa nauczycielom i nawiąże kontakty z rówieśnikami. Należy tu poruszyć istotny wątek wczesnego okresu życia dziecka. Dziecko o dużym poczuciu bezpieczeństwa, ufające dorosłym potrzebuje o wiele mniej czasu na adaptację niż dziecko, czujące się niekochane i odrzucone.

Wreszcie najważniejszy czynnik, który w ogromnym stopniu warunkuje większość tych opisanych powyżej. Jest nim pierwotne i najbardziej naturalne środowisko rozwoju dziecka, czyli rodzina. Rodzina wywiera znaczny wpływ na całokształt działań i zachowań dziecka, a więc również na to, jak szybko przystosuje się do roli ucznia. Pozytywne postawy rodzicielskie, takie jak akceptacja, uznanie praw dziecka czy współdziałanie zaspokajają dziecięcą potrzebą miłości, szacunku i kontaktu z drugim człowiekiem, co z kolei znajduje odzwierciedlenie w sytuacjach podejmowania wielu ról społecznych, jak na przykład rola ucznia.

Wskazówki dla rodziców

·      Przede wszystkim pozytywne nastawienie.  Pierwszoklasista tak naprawdę nie wie czego się spodziewać w szkole, ma o niej mgliste wyobrażenie, co może powodować niepokój. Szkołę przedstawiaj jako miejsce, w którym jest wiele nowych możliwości, interesujących miejsc i nowych zajęć. Warto sięgnąć do własnych doświadczeń i powspominać wspólnie z dzieckiem swoje szkolne lata, kolegów i nauczycieli. To jest także dobry moment na opowiedzenie o niektórych trudnych sytuacjach, które nam się przydarzyły wraz z podaniem dziecku sposobu w jaki sobie poradziliśmy z problemem. Dzięki temu dziecko uczy się, że naturalne są porażki i ma do nich prawo. Pozytywne nastawienie z pewnością wspomoże także wspólne kompletowanie wyprawki szkolnej oraz organizacja kącika do nauki. Właśnie przy tych czynnościach najlepiej jest rozmawiać z dzieckiem na temat szkoły. Przemeblowanie pokoju malucha, wstawienie biurka, lampki i innych niezbędnych rzeczy podkreśli wagę zdarzenia i pomoże wzbudzić ciekawość dziecka nową sytuacją.

·         Niesamowicie ważne jest dla dziecka Wasze wsparcie. Starajcie się, aby poczuł, że nie jest w tej sytuacji sam, że może liczyć na Waszą pomoc i zrozumienie. Istotną rolę odgrywa tutaj szczera rozmowa o tym, jak minęły poszczególne dni, jak wyglądają jego kontakty z rówieśnikami, z nauczycielami. Nie bagatelizuj problemów dziecka, nawet jeśli Tobie wydają się błahe.

·         Kolejne ważne zadanie dla rodziców to uczenie swojej pociechy reagowania w sytuacjach stresowych (odnalezienia się w nowym budynku, znajdowania odpowiedniego miejsca do zabawy czy pracy, artykułowania swoich potrzeb w nieznanym dla niego środowisku).

·         Uświadom mu, że ma prawo czegoś nie wiedzieć, nie rozumieć i że w takich sytuacjach śmiało powinien zgłosić się po pomoc do swojej nauczycielki lub innej pani pracującej na terenie placówki.

·         Samodzielność ważna rzecz. W trosce o dobro pociechy rodzice czasem wyręczają ją z wszelkich obowiązków. Często wolimy sami coś zrobić, aby oszczędzić dziecku wysiłku i narazić je na przykrość lub popełnienie błędu. Taka postawa rodziców buduje w dziecku poczucie braku samodzielności, niechęć do podejmowania nowych wyzwań w obawie przed porażką. Dzieci te boją się nowych sytuacji, są raczej ostrożne i zwykle potrzebują więcej czasu, aby włączyć się do nowych zabaw lub uczestnictwa w lekcji. Dlatego nie należy wyręczać dziecka we wszystkich obowiązkach. Dobrze jeśli samo sprawnie potrafi się ubrać, spakować plecak i zanieść go na własnych plecach. W ten sposób już na starcie pokazujemy dziecku, że wierzymy w jego sukces.

·         Zrozumienie dziecięcych obaw. Pierwszy dzień szkoły można porównać do pierwszego dnia w nowej pracy. Z pewnością większość z nas była w tym dniu choć trochę zestresowana, obawiała się jak przyjmą nas inni pracownicy, jak poradzimy sobie z pierwszymi zadaniami. Czego wtedy potrzebowaliśmy po powrocie do domu?  Przede wszystkim wsparcia i zainteresowania, ale nie tym jakie zadania mieliśmy do wykonania, tylko tym jak poczuliśmy się w nowym zespole ludzi, jaki jest nasz szef i czy mieliśmy z kim pójść na lunch. Nasza pociecha  potrzebuje tego samego. Więc nie pytajmy dzieci w pierwszych tygodniach szkoły jakie były lekcje, czy zadano pracę domową i czy było grzeczne. Najważniejsze jest zbudowanie w dziecku poczucia akceptacji, aby wiedziało, że strach jest naturalnym uczuciem, które towarzyszy zarówno dzieciom, jak i dorosłym w nieznanych sytuacjach. Jeśli dziecko otrzyma zrozumienie łatwiej mu będzie opowiedzieć o ewentualnych problemach lub niepowodzeniach przez co rodzic będzie mógł wspomóc je w poszukiwaniu rozwiązania. Dziecko w nowym środowisku ma prawo czuć się niepewnie. Potrzebne jest wtedy duże wsparcie ze strony rodziców, którzy pokażą maluchowi że zawsze są gotowi mu pomóc. Warto przedstawiać szkołę jako miejsce atrakcyjne i przyjazne. Bagatelizowanie obaw kształtuje postawę bezsilności i poczucie braku akceptacji dla pojawiających się uczuć. Przede wszystkim własną pewnością siebie i przekonaniem o sukcesie dziecka mama lub tata obniży napięcie towarzyszące małemu uczniowi w pierwszych dniach szkoły. Dzieci mogą postrzegać zagrożenia na zupełnie innym poziomie niż dorośli. To co w nas budzi lęk nie musi stanowić problemu dla dziecka i odwrotnie.

·         Prawo do uczuć oraz nauka uzewnętrzniania ich.  Psychika dziecka zdecydowanie różni się od psychiki dorosłego człowieka. W wieku wczesnoszkolnym zaczyna się kształtować umiejętność kontroli uczuć, jednak nie oznacza to, że nie pojawiają się zachowania impulsywne oraz niedostosowane sytuacyjnie, zwłaszcza wtedy, gdy tryb życia dziecka uległ całkowitej zmianie poprzez rozpoczęcie edukacji szkolnej. Pamiętajmy zatem, że zanim ukarzemy dziecko za „złe” zachowanie w szkole warto najpierw wraz z dzieckiem rozpoznać przyczynę i wspólnie z nim zastanowić się nad innymi możliwościami reakcji w przyszłości. Dobre rozeznanie dziecka w sytuacji oraz budowanie w nim umiejętności przewidywania skutków podjętych działań wpływa pozytywnie na rozwój samokontroli, przez co daje mu poczucie bezpieczeństwa oraz wyposaża w narzędzia radzenia z trudnymi sytuacjami. Zwiększa także szanse na sukces dziecka. 

 ·         Wiara we własne możliwości. Mały uczeń doskonale orientuje się w zakresie własnych umiejętności i słabszych stron. Warto zwrócić uwagę jak radzi sobie z niepowodzeniami i chwalić za włożony wysiłek, a nie tylko za efekt wykonanej pracy. W ten sposób budujemy w dziecku przekonanie, że warto się starać i próbować, nawet jeśli coś nam wychodzi słabiej niż innym. 

 

·         Zaufanie do instytucji szkoły oraz nauczycieli. Aby szkoła była postrzegana przez dziecko jako bezpieczne miejsce potrzebuje ono rzetelnych informacji na jej temat. Ważne jest, aby dziecko wiedziało do kogo może się zwrócić, gdy będzie w potrzebie. Dlatego nie należy wypowiadać negatywnych opinii o nauczycielu. To z nim od tego momentu będzie spędzało większą część dnia i musi wiedzieć, że jest to osoba godna zaufania i szanowana przez rodziców. Warto przedstawiać nauczyciela jako osobę, do której dziecko może zwrócić się z każdym problemem. Warto pamiętać że okres adaptacji do szkoły może trwać kilka tygodni. W tym czasie można się spodziewać wielu nowych, a czasem niepokojących zachowań dziecka. Mogą pojawić się sytuacje problemowe związane z integracją ucznia do grupy klasowej, umiejętnością włączania się w organizowane zadania lub przestrzeganiem zasad i podporządkowywaniem się nauczycielowi.  

Rolą rodzica w pierwszych tygodniach szkoły jest baczna obserwacja dziecka i jego reakcji. Codzienna rozmowa na temat samopoczucia dziecka, sukcesów i niepowodzeń pozwoli na wczesne zorientowanie się w ewentualnych kłopotach, jak również będzie ważnym wyznacznikiem zainteresowania dorosłego światem dziecka.

 

 

 

DLACZEGO WARTO CZYTAĆ DZIECIOM ?

Wszyscy chcemy, aby nasze dzieci wyrosły na mądrych, dobrych i szczęśliwych ludzi. A sposób jest na to bardzo prosty – czytajmy dzieciom !

Sukces jednostek i społeczeństw zależy od ich wiedzy. Kluczem do wiedzy jest czytanie. Wiele osób, choć umie czytać, nie czyta. Dlaczego? Ponieważ nawyk i potrzeba lektury muszą powstać w dzieciństwie.

Wspólne czytanie jest formą mądrego kontaktu z dzieckiem i doskonałą metodą wychowawczą.  

Współczesny świat jest dla dzieci często trudny i nieprzyjazny. Pośpiech i stres, brak czasu dla dzieci, ignorowanie ich potrzeb psychicznych, nadmiar mediów elektronicznych powodują, że coraz więcej z nich ma problemy emocjonalne i coraz gorzej zna język. Dziecko, które nie rozumie języka i ma mały zasób słów nie jest w stanie samodzielnie czytać, gdyż jest to dla niego za trudne i zbyt nudne, zwłaszcza w dobie atrakcyjnej i nie wymagającej wysiłku telewizji. Język jest przy tym narzędziem myślenia, również matematycznego. W ten sposób koło się zamyka - słabo czytające dzieci coraz mniej czytają i coraz gorzej się uczą. Co piąty polski nastolatek - wg badań prof. Z. Kwiecińskiego z Uniwersytetu M. Kopernika w Toruniu - jest funkcjonalnym analfabetą.

Naukowcy i praktycy zgodnie twierdzą, że czytanie dziecku na głos uczy je języka i myślenia, rozwija pamięć i wyobraźnię, przynosi wiedzę i wzorce dobrych zachowań, wzmacnia samoocenę. Czytanie niemowlęciu stymuluje jego umysł i buduje skojarzenie czytania z przyjemnością, czytanie na głos kilkulatkowi pozwala mu zrozumieć siebie i świat, wspólne czytanie z nastolatkiem pozwala zachować lub odbudować więź i pomaga mu w pokonaniu wielu problemów wieku dorastania. Także dzieci niepełnosprawne dzięki głośnemu czytaniu znacznie lepiej się rozwijają. Czytanie uczy dzieci odróżniania dobra od zła i zachęca do refleksji nad konsekwencjami własnych słów i czynów. Jest to szczególnie ważne w dzisiejszym świecie, zdominowanym przez agresywne wzorce masowej kultury i pogoń za pieniądzem.  

Korzyści wynikające z czytania dzieciom:

 

1. czytanie dziecku uczy języka – rozbudowuje słownictwo poprzez osłuchanie się z nowymi pojęciami z języka literackiego, dzięki temu nasz maluch uczy się także w sposób naturalny poprawnego konstruowania zdań.

 

2. czytanie dzieciom kształtuje procesy słuchowe – dziecko osłuchuje się z akcentem, intonacją, melodią, pozwala mu to rozpoznawać i prawidłowo odczytywać intencje innych osób. Zmieniajmy akcent, bo jest to idealna okazja, aby zapytać dziecko o emocje: czy teraz jesteśmy smutni czy szczęśliwi?

 

3. czytanie dziecku koncentruje uwagę – śledzenie akcji utworu i historii bohaterów to bardzo przyjemny dla dziecka sposób na naukę skupiania myśli, przywiązywania uwagi do związków przyczynowo - skutkowych oraz logicznego myślenia.

 

4. czytanie dzieciom ma wpływ na wychowanie, poprzez ukazywanie pozytywnych wzorców zachowań – dziecko przeżywające losy bohaterów bajek po prostu uczy się życia. Potrafi dokonać moralnej oceny postaci literackiej, rozróżnić dobro od zła i wyciągać wnioski. Chce naśladować dobrych bohaterów bo wie, że tylko wtedy osiągnie sukces.

 

5. czytanie dziecku uczy empatii – dziecko wsłuchane w opowiadanie, często odnajduje w bohaterze bajeczki samego siebie. Staje się wrażliwsze na krzywdę innych i potrafi darzyć szacunkiem, ponieważ przeżywając emocje bohaterów, próbuje się z nimi utożsamiać.

 

6. czytanie dzieciom umożliwia im poznanie dotąd nieznanych uczuć – zaznacza istnienie w świecie sprzecznych wartości: dobra i zła, a także uczuć: gniewu, złości, radości, bólu i smutku. To uczy dziecko odpowiednio reagować na sytuacje, z którymi wcześniej się nie spotkało – gdy mu się przydarzą, będzie już wiedziało, jak się zachować.

 

7. czytanie dziecku dostarcza mu wszechstronnej wiedzy – dzieci które chorują i dużo czasu spędzają w domu albo w szpitalu, ale również takie, które np. nigdy nie były na wsi, dzięki książkom z pięknymi ilustracjami wiedzą więcej o świecie.

 

8. czytanie dzieciom zacieśnia więzy rodzinne – mama i tata czytający dziecku na dobranoc, to najpiękniejsze momenty w życiu maluszka. Nawet zapracowani, zmęczeni dorośli bez pomysłu na zabawę z dzieckiem odnajdą magię tej chwili, która nic nie kosztuje, a potrafi zdziałać cuda. Maluchy uwielbiają patrzeć, jak zmienia się wyraz twarzy. Podczas czytania bawmy się z dzieckiem, dotykajmy je i przytulajmy.

 

9. czytanie dziecku uczy je pewności siebie – utwierdza malca w przekonaniu, że zawsze można znaleźć dobre rozwiązanie i wyjście z każdej sytuacji. Kierując się dobrem, podobnie jak pozytywny bohater, dziecko doczeka się szczęśliwego zakończenia.

 

10. czytanie dzieciom chroni je przed wtórnym analfabetyzmem - żyjemy w świecie umów, dokumentów, które musimy poręczyć swoim podpisem. Wymaga to od nas uważnego czytania ze zrozumieniem. Czytając dziecku przyzwyczajamy je do czytania i analizy tekstu od najmłodszych lat.

Nawyk czytania i miłość do książek musi powstać w dzieciństwie. Uczymy dzieci czytania, ale nie dbamy o to, by lubiły czytać. Nie rozbudzamy w nich zapału do książek, nie dokładamy starań, by czytanie stało się ich przyjemnością i potrzebą. Wielu dzieciom doświadczenia z książką kojarzą się z przymusem, przykrością, nudą i dlatego porzucają czytanie na rzecz telewizji. Najskuteczniejszym sposobem wychowania czytelnika na całe życie jest głośne czytanie dziecku dla przyjemności!

 

Rodzice!

Codziennie czytajcie dziecku głośno przez 20 minut!

To od Was w największym stopniu zależy pomyślna przyszłość Waszego dziecka. Czytajcie dziecku głośno bez względu na sytuację rodzinną, materialną czy własne wykształcenie, jeśli chcecie, by było mądre i odnosiło sukcesy w szkole i w życiu. 

Już w pierwszej klasie lepiej radzą sobie te dzieci, którym rodzice dużo czytają i z którymi dużo rozmawiają.

Jeżeli rodzice nie zadbali o rozwój intelektualny i emocjonalny we wczesnym dzieciństwie, dzieci częściej mają kłopoty w szkole i nie radzą sobie.

 

Codzienne głośne czytanie dziecku warto zacząć jak najwcześniej i nie odchodzić od tego nawet gdy dziecko samo już dobrze czyta. Gdy czytamy dziecku trzymając je w ramionach, przytulając się do niego i głosem wzbudzając zainteresowanie budujemy w ten sposób trwałe skojarzenie czytania z poczuciem bezpieczeństwa, przyjemności i więzi. Czytając stymulujemy rozwój umysłowy dziecka, gdyż dzięki czytaniu w mózgu dziecka powstają miliony połączeń neuronowych, które wpłyną na jego inteligencję.

Warto utrzymać rytuał głośnego czytania nawet wtedy, gdy dziecko samo już dobrze czyta – poziom rozumienia tekstu czytanego na głos przekracza poziom rozumienia przy samodzielnym czytaniu. Czytajmy nawet nastolatkom - wspólne czytanie w rodzinie zbliża emocjonalnie, otwiera drogę do trudnych rozmów, chroni przed wieloma problemami wieku dorastania.

Głośne czytanie jest proste, bezpłatne i dzieci je uwielbiają! Nie potrzeba tytułów naukowych ani drogiego sprzętu, by czytać dzieciom. Książki można wypożyczać, wymieniać, kupować na przecenach. Nie trzeba dobrej dykcji, by być najlepszym nauczycielem czytania dla swego dziecka. Czytanie to doskonałe zajęcie dla rodziców, którzy mają mało czasu dla swych dzieci i nie zawsze wiedzą jak go wypełnić.

 

Czytanie jest dziś ważniejsze niż było kiedykolwiek w przeszłości. Świat jest coraz bardziej skomplikowany, lawinowo przyrasta ilość informacji, rozwój wiedzy i rynku pracy następują coraz szybciej – ludzie, którzy nie czytają, nie nadążą za tymi zmianami i zostaną zepchnięci na margines współczesnego życia. Żyjemy w cywilizacji telewizyjnej; badania naukowe wykazują szkodliwość zdrowotną nadmiernego oglądania telewizji przez dzieci. Telewizja nie rozwija u dzieci myślenia i skraca ich przedział uwagi, wiele programów wywołuje lęki i niepokój oraz znieczula na przemoc.

Codzienne głośne czytanie jest szczepionką przeciwko wielu niepożądanym wpływom i zachowaniom dla umysłu i psychiki dziecka ze strony współczesnej cywilizacji.   

Nasza szkoła po raz kolejny przyłącza się do ogólnopolskiej akcji:
CAŁA POLSKA CZYTA DZIECIOM która ma na celu propagowanie czytelnictwa u dzieci i ich rodziców. Zapraszamy Państwa do włączenia się w akcję czytania  dzieciom w domu.   

 

 

Przemoc i agresja w szkole – wskazówki dla rodzica, jak radzić sobie w przypadku prześladowania dziecka w szkole

 

DROGI RODZICU!

Gdy dowiadujesz się, że Twoje dziecko jest prześladowane w szkole, przeżywasz szok i nie wiesz, co z tym faktem zrobić. Jest Ci trudno w to uwierzyć. Wydaje Ci się, że to Twoja wina i czujesz złość. Pamiętaj jednak, że Twoje dziecko przeżywa to samo i to Ty musisz mu pomóc.

Niektóre dzieci ukrywają swój problem. To nie oznacza, że nie mają do Ciebie zaufania – być może nie chcą Cię zmartwić albo wstydzą się, że nie potrafią sobie same poradzić i wina tkwi w nich samych. Takie dziecko najczęściej nie lubi szkoły. Rano przed wyjściem skarży się na bóle głowy, gardła, brzucha, na gorączkę. Jeśli zauważysz takie objawy u swojego dziecka, zastanów się, czy powodem nie jest prześladowanie w szkole. Jest wiele sygnałów, które świadczą o tym, że Twoje dziecko może być ofiarą przemocy szkolnej. Obserwuj zachowania dziecka i zawsze reaguj, gdy Twoje dziecko:

·         nie chce wychodzić z domu albo wychodzi bardzo późno lub bardzo wcześnie,

·         wraca ze szkoły później, okrężną drogą,

·         wraca po lekcjach ze zranieniami i siniakami,

·         ma podarte ubranie,

·         znajdujesz zniszczone podręczniki i przybory szkolne,

·         prosi Cię o ponowne kupienie „zgubionych” (zabranych lub ukradzionych) przedmiotów,

·         często „gubi” pieniądze i prosi o drobne na „składkę”,

·         nie chce brać do szkoły drugiego śniadania albo bierze dużo więcej niż zwykle,

·         prosi o „załatwienie” zwolnienia z wf-u,

·         kłóci się ze swoimi przyjaciółmi,

·         jest ciche, izoluje się,

·         jest agresywne w stosunku do innych domowników, np. rodzeństwa,

·         ma gorsze wyniki w nauce,

·         opuszcza pojedyncze lekcje lub wagaruje,

·         ma problem ze snem lub senne koszmary, płacze w nocy.

Jeśli zauważysz u dziecka wyżej wymienione zachowania, porozmawiaj z nim. Zadaj kilka prostych pytań:

·         Co robiło dzisiaj w szkole?

·         Co robiło podczas długiej przerwy?

·         Czy robiło coś, co mu się szczególnie podobało?

·         Czy robiło coś, co mu się nie podobało?

·         Czy jest jakaś lekcja, której nie lubi?

·         Czy jest ktoś w szkole, kogo nie lubi i dlaczego?

·         Czy czeka, aby iść jutro do szkoły?

Co robić?

Najgorsze, co możesz zrobić, to zareagować zbyt ostro. Mimo odczuwanej złości staraj się nie zachować agresywnie, nie rozwiązuj sprawy samodzielnie, np. wymierzając karę sprawcy. Postaraj się nie obwiniać szkoły i nauczycieli. Pamiętaj, że jeśli nie wiesz o prześladowaniu swojego dziecka, nikt w szkole również może tego nie wiedzieć. Poinformuj wychowawcę – to on powinien pokierować dalej sprawą. Możesz także zwrócić się do pedagoga szkolnego.

Jeśli w szkole poinformowano Cię wcześniej, jakie są zasady współpracy z rodzicami w podobnych sytuacjach, postępuj zgodnie z nimi.

Wobec swojego dziecka staraj się zachować tak, aby mu pomóc. Nie obwiniaj go, niezależnie od tego, jak radziło sobie z prześladowaniem. Nie miej do niego pretensji, jeśli nie powiedziało Ci, że jest ofiarą przemocy. Zachęć, aby opowiedziało Ci o wszystkim – pomoże mu to poradzić sobie z napięciem i odreagować trudne emocje. Zapewnij, że zrobisz wszystko, aby mu pomóc i nie dopuścisz do podobnych sytuacji w przyszłości.

Bardzo dziękujemy wszystkim rodzicom obecnym na wczorajszej pedagogizacji. Obiecałyśmy Państwu, że przedstawiona przez nas prezentacja będzie zamieszczona na blogu, więc zgodnie z obietnicą jest :)

Podczas ostatniego apelu porządkowego wszyscy uczniowie naszej szkoły zostali poinformowani o nowych zasadach bezpieczeństwa w szkole. Dla przypomnienia i utrwalenia zamieszczam je w tym miejscu, żeby każdy mógł zajrzeć i zapamiętać :)

10 kroków bezpieczeństwa w szkole

 1.  Uczniowie dojeżdżający przed rozpoczęciem zajęć i po ich zakończeniu
     przebywają  w świetlicy szkolnej pod opieką nauczyciela.

2.  Po pierwszym dzwonku na lekcje uczniowie ustawiają się pod klasą
    i czekają na nauczyciela.

3. W czasie przerw nie wolno biegać po korytarzach, schodach i zachowywać się
    w sposób zagrażający bezpieczeństwu i zdrowiu.

 

4.  Zabrania się krzyczenia podczas przerw i w czasie trwania sygnału dzwonka.

5.  Po schodach poruszamy się prawą stroną zgodnie z oznaczeniami kierunku ruchu
    (piktogramami), nie tarasujemy przejścia i nie przepychamy się.

6.  Zabrania się przebywania w czasie przerw w łazienkach, gdy nie jest to związane
    z czynnościami fizjologiczno-higienicznymi.

7.  Zabrania się wychodzenia w czasie przerw poza teren szkoły.

8.  Uczniowie muszą wykonywać w czasie przerw polecenia nauczyciela dyżurującego
    oraz powiadamiać go o sytuacjach konfliktowych zaistniałych w czasie przerw.

9.  Podczas przerw uczniowie przebywający na zewnątrz organizują sobie czas w taki
    sposób, aby sobie wzajemnie nie przeszkadzać w zabawach i w odpoczynku,
    z zachowaniem ogólnych zasad bezpieczeństwa.

10.  Po przerwie uczniowie klas I-III wchodzą do szkoły wejściem B (od strony sali
      gimnastycznej), natomiast uczniowie klas IV-VI wejściem A (od strony stołówki).

                                                                                                 Miłej lektury :) AT

Jak reagować?

Druga akcja dotyczy przemocy wobec dzieci. Warto przejrzeć, przemyśleć...i reagować we właściwy sposób. AT

http://jakreagowac.pl/