wtorek, 16 lutego 2016

Wskazówki dla rodziców

WSKAZÓWKI DLA RODZICÓW:
Drogi Rodzicu!
- nie mów źle o szkole i nauczycielach przy dziecku,
- problemy szkolne dziecka rozwiązuj zachowując drogę służbową:
a) kontakt z wychowawcą lub nauczycielem uczącym, b)pedagogiem szkolnym,
c) dyrektorem.
Jak pomóc dziecku?
1. Przygotuj z dzieckiem plan lekcji z wyraźnie zaznaczonymi numerami sal.
2. We wrześniu poproś dziecko o sporządzenie listy uczących je nauczycieli
3. Powiadom wychowawcę o szczególnych zaleceniach wobec dziecka ( np. ze względu na stan zdrowia).
4. Od początku zwracaj uwagę, aby dziecko zapisywało, co ma zadane- pisemnie i ustnie;
5. Nie utożsamiaj dziecka z oceną. Zwracaj raczej uwagę na umiejętności zdobywania wiedzy i wykorzystywania jej; radzenia sobie w sytuacjach problemowych.
6. Ustal z dzieckiem, że odrabia lekcje tego dnia, kiedy są zadane.
 7. Chwal dziecko za postępy- nie za oceny.
8. Pozwalaj na wspólne z kolegami odrabianie lekcji, ale kontroluj je.
9. Pozwól na odrabianie lekcji zaczynając od tych przedmiotów, które lubi.
10. Zapewnij dziecku przy pracy umysłowej bezwzględny spokój oraz odpowiednie miejsce do nauki.
11. Pomóż mu w organizacji czasu wolnego- nuda to największy wróg.
12. Współpracuj z wychowawcą i nauczycielami uczącymi Twoje dziecko
13. Korzystaj z oferowanej Ci przez nauczycieli, pedagoga pomocy.
16. Interesuj się postępami dziecka w nauce i zachowaniu przychodząc na konsultacje i zebrania.

Zagrożenia cyberprzestrzeni

Prezentacja multimedialna dla rodziców.
https://drive.google.com/file/d/0B_znyKRJ0EQ6RXUxalR0Ql9pMXc/view?usp=sharing

Zagrożenia w Internecie



Niebezpieczne gry komputerowe, w których stosuje się przemoc, wulgaryzm, brutalność, magię, podteksty erotyczne.

MANHUNT 1 i 2 - Dziecko-gracz jako wyjątkowy morderca. Manhunt 2 to wyjątkowo brutalna, w niezwykle naturalistyczny sposób przedstawia liczne zbrodnie, które są w niej kluczem do sukcesu. Grafika jest mroczna, klimat gry oscyluje wokół nieustannego zagrożenia, niepewności czy też najzwyklejszego panicznego strachu.
F.E.A.R. - Dziecko-gracz jako komandos o nadprzyrodzonych zdolnościach. W grze pojawia się wiele drastycznych scen, widoki szkieletów, poszarpanych zwłok ludzkich. Generalnie ideą całej gry jest wystraszenie grającego, poprzez oddziaływanie na jego podświadomość oraz wyzwalanie natychmiastowej walki. W gruncie rzeczy żołnierze FEAR to zwykli zabójcy.
RESIDENT EVIL (CAŁA SERIA) - gry z gatunku survival horror. Bohater (gracz) trafia do pewnej wsi, opanowanej przez mutanty, zombie i inne przerażające stworzenia. Jedyną formą sukcesu jest zabicie przeciwnika. Dziecko znajduje w niej wiele brutalnych scen eliminacji każdego napotkanego wroga. Chociaż gra jest adresowana do dorosłych graczy, często sięgają po nią dzieci.

GTA (cała seria) - Cała gra opiera się na gloryfikacji przemocy i zbrodni, gdzie użytkownik nabiera przekonania, iż  przemoc i brutalność pomagają w zdobyciu autorytetu i władzy. W grze użytkownicy mogą pozbyć się wszelkich ograniczeń moralnych i prawnych, a następnie jako część wielkiej machiny przestępczej grabić, kraść oraz w razie potrzeby zabijać. Oprócz tego gra mocno nasycona scenami erotycznymi (szczególnie GTA V)
POSTAL - bohater wciela się z rolę psychopaty. Należy do najbardziej kontrowersyjnych gier akcji – jej sprzedaży zakazano oficjalnie w wielu krajach. Program stał się znany przede wszystkim dzięki przeładowanej sadystyczną brutalnością formule zabawy. Likwidacja ofiar odbywa się przy pomocy dziewięciu śmiercionośnych narzędzi o charakterze wybitnie niszczycielskim (granaty, pistolet maszynowy, strzelba, karabin szturmowy, miny, butelki z benzyną, wyrzutnia rakiet, granatnik napalmowy i miotacz płomieni). Zabijanie przeobrażono w zabawę oraz pole wielkiej satysfakcji, gdzie o śmierci napotkanej osoby decyduje kaprys gracza.
HITMAN - Dziecko-gracz jako nieśmiertelny bohater. Główny bohater gry to agent 047 „wyhodowany” morderca. Gracz wciela się w postać seryjnego mordercy, który umie rozwiązywać napotkane problemy tylko przez zabijanie. Jego zadaniem jest bezszelestne, perfekcyjnie zaplanowane prowadzenie egzekucji kolejnych ofiar oraz maskowanie po sobie śladów.
OJCIEC CHRZESTNY - Gra opowiada o najsłynniejszej rodzinie mafijnej w Stanach Zjednoczonych. Jeśli gracz się wykaże swoimi zdolnościami ma szansę na zawodowy awans w przestępczej hierarchii i zyskuje należyty respekt. Może zdobywać kolejne szczeble kariery tylko poprzez czyny przestępcze i „dyplomację”. Grę tą można uznać za doskonały podręcznik pt. „Jak zostać doskonałym gangsterem?”. Gra wprowadza równoznaczność pomiędzy sukcesem a zbrodnią. Jej mottem mogą być słowa: „Im bardziej jesteś bezwzględny tym szybciej będziesz awansował”.

DOOM (cała seria)- Dziecko-gracz jako żołnierz-bohater. Bohater gry, którym sterujemy, jest nowo przybyłym na planetę marines,  rozpoczynającym  swą służbę dla korporacji. Bohater rozpoczyna śmiertelną walkę z licznymi demonami opanowującymi marsjańską bazę. Pod pozorem bohaterstwa kreuje wizerunek brutalnego wojownika, dla którego zabijanie staje się jedynym sposobem funkcjonowania i osiągania celu. Z obrazu śmierci uczyniono w grze kolorowe widowisko.

COUNTER STRIKE (CS) - Dziecko-gracz jako członek antyterrorystycznego zespołu lub… terrorysta. Gra oparta na wspólnym działaniu drużyny, a nie pojedynczego gracza. Cele drużyn są zawsze sprzeczne ze sobą - jeżeli terroryści mają wysadzić jakiś obiekt, antyterroryści mają nie dopuścić do tego, oraz odwrotnie - jeżeli antyterroryści mają uwolnić zakładników, terroryści mają im to uniemożliwić. Drużyna, która zdoła osiągnąć swój cel, albo zabije wszystkich przeciwników z drugiej grupy, wygrywa rundę. Przemoc w dużym stopniu stanowi o sensie gry. Gra potrafi przykuć gracza na długie godziny. Poprzez zmienność ról, zamazana została całkowicie granica między tym co dobre, a tym co złe.
THE DARKNESS - Mafijne porachunki, nocne życie Nowego Jorku, pożeranie serc, strzelaniny, wybuchy... Wszystko to możemy znaleźć w grze The Darkness. Wcielamy się w postać Jackiego Estacado - sieroty przygarniętego przez nowojorskiego mafijnego bossa i wychowanego na bardzo skutecznego zabójcę. Główny bohater przeistacza się w demona o ludzkim ciele, który żywi się sercami zabitych wrogów. Ponadto zyskuje magiczne moce, które ułatwiają mu zadanie w krwawej rzeźni.
THE PUNISHER - Gracz otrzymuje do dyspozycji pokaźny arsenał broni, który można – w zależności od naszych potrzeb – nieustannie modernizować. Duża dawka przemocy, mroczna i sugestywna grafika wydatnie przedstawia przerażający klimat brudnych ulic, plugawych bandytów, czy też naturalistycznych migawek z notorycznych egzekucji. Tytułowy bohater to pogromca działający w akcie zemsty za zabicie jego rodziny i morduje w bezwzględny sposób wszystkich złoczyńców, którzy staną mu na drodze.
CALL OF DUTY - Cóż nie pokazuje okrucieństwa, terroru, bezprawia i oszustwa politycznego lepiej niż wojna? Czym byłaby historia bez konfliktów zbrojnych…? Druga wojna światowa ujawniła do czego tak naprawdę zdolni są ludzie; humanitaryzm zsunął się w czeluście podświadomości ludzkiej. Kobiety, dzieci, młodzież, starcy, inteligencja – co za różnica? Wszyscy skończyli tak samo….Wiele było gier próbujących oddać, choć namiastkę tego, co wyrządziła ludziom ta wojna. Jednak żadna nie pokazała tego w taki sposób jak Call of Duty.
FALLOUT - Jest to gra typu RPG. Bohater tej gry wciela się w mieszkańca wioski oznaczonej numerem 13. Trafia do nierealnego świata, w którym przyjdzie się mu zmierzyć z licznymi wrogami, w tym monstrualnymi postaciami rodem z fantastycznych filmów. Świat jego walki to postnuklearna ruina. Dziecko-gracz prowadzi niebezpieczną misję skierowana na penetrację wrogiego świata, wykradanie artefaktów (magicznych przedmiotów) oraz zabijanie wyznaczonych wrogów. W wyniku skażonego środowiska ma do czynienia ze zdeformowanymi biologicznie stworami. I znowu zabijanie, destrukcja i walka są jedynymi sposobami na przetrwanie.
CARMAGEDDON 2 - Dziecko-gracz-kierowca-zabójca. To gra, która przeszła do historii dzięki ogromnej popularności i brutalności. Zwykłe wyścigi samochodowe, mimo że są sportem ekscytującym i niebezpiecznym, nie dają graczom naprawdę tego czego oczekują. Tym, co w grze jest szczególnie niebezpieczne, to bezkarne zabijanie pieszych i innych kierowców oraz zamienianie drogi w pasmo zbrodni, ubranej w szaty „dobrej zabawy”.


PROGRAMY, KTÓRE POMAGAJĄ ZABEZPIECZYĆ I KONTROLOWAĆ KOMPUTER:

Beniamin http://beniamin.pl
 możliwe ustawienie funkcji blokujących dostęp do stron, monitoruje strony, blokuje dostęp do plików i ogranicza ściąganie plików, ogranicza ilość reklam.

Weblock – filtrowanie treści w sieci http://www.weblock.pl
Umożliwia zabezpieczenie komputera przed zagrożeniami w sieci,  chroni dziecko przed zagrożeniami z Internetu,  uniemożliwia dostęp do stron z pornografią i przemocą, możliwość blokowania stron www o treści erotycznej i pornograficznej, kontrola komunikatorów, kontrola poczty, blokuje komunikatory, ograniczenie lub ustawienie czasu dostępu do Internetu,  chroni wszystkie konta użytkowników.

Bezpieczne i ciekawe strony dla dzieci oferuje serwis sieciaki.pl : uczy korzystać z Internetu, wskazuje na niebezpieczeństwa grożące w sieci.

niedziela, 22 listopada 2015

Do przemyślenia....


Apel Twojego dziecka

  • Nie psuj mnie. Dobrze wiem, że nie powinienem mieć tego wszystkiego, czego się domagam. To tylko próba sił z mojej strony.
  • Nie bój się stanowczości. Właśnie tego potrzebuję - poczucia bezpieczeństwa.
  • Nie bagatelizuj moich złych nawyków. Tylko ty możesz pomóc mi zwalczyć zło, póki jest to jeszcze w  ogóle możliwe.
  • Nie rób ze mnie większego dziecka, niż jestem. To sprawia, że przyjmuje postawę głupio dorosłą.
  • Nie zwracaj mi uwagi przy innych ludziach, jeśli nie jest to absolutnie konieczne. O wiele bardziej przejmuję się tym, co mówisz, jeśli rozmawiamy w cztery oczy.
  • Nie wmawiaj mi, że błędy, które popełniam, są grzechem. To zagraża mojemu poczuciu wartości.
  • Nie chroń mnie przed konsekwencjami. Czasami dobrze jest nauczyć się rzeczy bolesnych i nieprzyjemnych.
  • Nie przejmuj się za bardzo, gdy mówię, że cię nienawidzę. To nie ty jesteś moim wrogiem, lecz twoja miażdżąca przewaga.
  • Nie zwracaj zbytniej uwagi na moje drobne dolegliwości. Czasami wykorzystuję je, by przyciągnąć twoją uwagę.
  • Nie zrzędź. W przeciwnym razie muszę się przed tobą bronić i robię się głuchy.
  • Nie dawaj mi obietnic bez pokrycia. Czuję się przeraźliwie tłamszony, kiedy nic z tego wszystkiego nie wychodzi.
  • Nie zapominaj, że jeszcze trudno mi jest precyzyjnie wyrazić myśli. To, dlatego nie zawsze się rozumiemy.
  • Nie sprawdzaj z uporem maniaka mojej uczciwości. Zbyt łatwo strach zmusza mnie do kłamstwa.
  • Nie bądź niekonsekwentny. To mnie ogłupia i wtedy tracę całą moją wiarę w ciebie.
  • Nie odtrącaj mnie, gdy dręczę cię pytaniami. Może się wkrótce okazać, że zamiast prosić cię o wyjaśnienia, poszukam ich gdzie indziej.
  • Nie wmawiaj mi, że moje lęki są głupie. One po prostu są.
  • Nie rób z siebie nieskazitelnego ideału. Prawda na twój temat byłaby w przyszłości nie do zniesienia. Nie wyobrażaj sobie, iż przepraszając mnie stracisz autorytet. Za uczciwą grę umiem podziękować miłością, o takiej nawet ci się nie śniło.
  • Nie zapominaj, że uwielbiam wszelkiego rodzaju eksperymenty. To po prostu mój sposób na życie, więc przymknij na to oczy.
  • Nie bądź ślepy i przyznaj, że ja też rosnę. Wiem, jak trudno dotrzymać mi kroku w tym galopie, ale zrób, co możesz, żeby nam się to udało.
  • Nie bój się miłości. Nigdy.
 
Autor: Janusz Korczak

pedagog, pediatra, pisarz,

prekursor walki o prawa dziecka

Program adaptacyjny dla uczniów klas IV

PROGRAM ADAPTACYJNY DLA UCZNIÓW KLAS 4
Szkoły Podstawowej nr 4 im. Kawalerów Orderu Uśmiechu
w Lubaniu.
Z uśmiechem pokonuję wyzwania”
Przekroczenie „progu szkolnego”, jakim jest przejście do II etapu edukacyjnego z klasy III do klasy IV, staje się dla dziecka przełomowym momentem w jego życiu szkolnym. Na ten okres przypada największa liczba szkolnych niepowodzeń. Młody człowiek, chcąc podołać nowym wyzwaniom, może zacząć przeżywać negatywne emocje, takie jak: obawa, lęk, niepokój oraz napotykać na różne trudności.
Bardzo ważne w okresie zmiany etapów jest stworzenie przyjaznego klimatu w szkole, na który składają się relacje uczeń – nauczyciel, nauczyciel – uczeń, nauczyciel-rodzic. Nauczyciele powinni dążyć do tego, żeby stworzyć dzieciom jak najlepsze warunki przystosowania się do zmienionej rzeczywistości. Uczniowie wymagają wtedy szczególnej opieki ze strony dorosłych, oczekują otwartej i opiekuńczej postawy pozwalającej bez zbytniego stresu i niepotrzebnych lęków przekroczyć próg między klasą III – nauczaniem zintegrowanym a klasą IV.
Program adaptacyjny kl. IV opracowany został dla potrzeb uczniów, rodziców i nauczycieli oraz pozostałych pracowników szkoły.

CELE PROGRAMU:
  1. Ułatwienie uczniom procesu adaptacji do nowych bądź zmieniających się warunków szkolnych.
  2. Obniżenie stresu oraz zmniejszenie napięć i niepokojów związanych z rozpoczęciem nauki w klasie IV.
  3. Zwiększenie samodzielności uczniów, wdrażanie do pozytywnego patrzenia na siebie, swoje życie i otoczenie, przełamanie różnorakich barier.
  4. Zwiększenie poczucia bezpieczeństwa i adaptacji ucznia w szkole i klasie.
  5. Włączenie rodziców do współpracy w realizację programu.

CELE SZCZEGÓŁOWE PROGRAMU :
  • Kształtowanie umiejętności interpersonalnych.
  • Zwiększenie samoświadomości, budowanie poczucia własnej wartości, wzrost samodzielności.
  • Kształtowanie umiejętności efektywnego komunikowania się.
  • Rozpoznawanie emocji własnych i innych ludzi.
  • Kształtowanie tolerancji i akceptacji dla odmienności.
  • Wzmacnianie zaufania do siebie i innych.
  • Budowanie otwartości, umiejętności współpracy.
  • Kształtowanie umiejętności nawiązywania i podtrzymywania pozytywnych relacji rówieśniczych, udzielania pomocy.
  • Przełamywanie barier, które stawia przed uczniami nieśmiałość, brak poczucia własnej wartości, itp.
  • Uczenie odpowiedzialności za własne decyzje dotyczące ucznia i grupy, wdrażanie do pracy na rzecz klasy i SU.

DZIAŁANIA NAUCZYCIELI W KLASIE IV:
  1. Zgromadzenie informacji o uczniach od wychowawcy klasy III – wychowawcy kl. IV.
  2. Zwołanie zespołu nauczycieli uczących w klasach IV w celu zapoznania z zaleceniami do pracy z uczniami o specjalnych potrzebach edukacyjnych.
  3. Realizacja programu profilaktycznego „Czuję się jak w siódmym niebie”.
  4. Wrzesień miesiącem bez negatywnych ocen”- przyzwyczajenie uczniów do innych zasad pracy, oceniania i oczekiwań poszczególnych nauczycieli.
  5. Przeprowadzenie ankiety wśród uczniów w celu zdiagnozowania ich potrzeb
    i trudności adaptacyjnych – po dwóch tygodniach (ZAŁĄCZNIK nr 1) i po roku nauki. (ZAŁĄCZNIK nr 2)
  6. Zapoznanie uczniów z zajęciami lekcyjnymi w klasie czwartej oraz wymaganiami edukacyjnymi.
  7. Przedstawienie planu zajęć lekcyjnych z uwzględnieniem numerów sal.
  8. Przedstawienie WZO.
  9. Przedstawienie zasad funkcjonowania szkoły (Samorząd Uczniowski, świetlica, stołówka, szatnia).
  10. Zapoznanie z zasadami bezpieczeństwa obowiązującymi w szkole, regulaminami, organizacją pracy na poszczególnych zajęciach edukacyjnych.
  11. Budowanie relacji wzajemnej życzliwości, poszanowania i zaufania.
  12. Wykorzystanie sposobów radzenia sobie ze stresem, lękami związanymi z przekraczaniem „progu szkolnego”.
  13. Uczenie komunikowania swoich potrzeb oraz porozumiewania się z otoczeniem.
  14. Wybór samorządu klasowego i określenie jego zadań.
  15. Przydział dodatkowych funkcji w klasie.
  16. Prawa i obowiązki ucznia.
  17. Organizacja zajęć pozalekcyjnych i imprez okolicznościowych.
  18. Planowanie czasu nauki, zabawy i wypoczynku.
  19. Zajęcia integrujące grupę, wycieczki prowadzone przez wychowawcę i pedagoga szkolnego.
  20. Indywidualizacja procesu nauczania, rozpoznawanie i rozwijanie zainteresowań oraz zdolności uczniów.
  21. Zaktywizowanie uczniów do udziału w zajęciach pozalekcyjnych i konkursach.

DZIAŁANIA SKIEROWANE DO RODZICÓW:
  1. Spotkanie informacyjno-edukacyjne dla rodziców klasy IV na początku roku szkolnego – przedstawienie zespołu nauczycielskiego dla danej klasy. Zapoznanie rodziców z ofertą szkoły, przepisami.
  2. Zapoznanie rodziców z programem adaptacyjnym dla uczniów kl. IV.
  3. Przeprowadzenie ankiet diagnozujących trudności adaptacyjne dzieci klas IV
    i działania Rodziców zmierzające do rozwiązania problemów. (ZAŁĄCZNIKI nr 3, 4)
  4. Współpraca z rodzicami poprzez włączenie rodziców w organizację imprez klasowych, wycieczek.
WSKAZÓWKI DLA RODZICÓW:
Drogi Rodzicu
  • Nie mów źle o szkole i nauczycielach przy dziecku,
  • Problemy szkolne dziecka rozwiązuj zachowując drogę służbową:
  1. kontakt z wychowawcą lub nauczycielem uczącym,
  2. pedagogiem szkolnym,
  3. dyrektorem.
  • Szkoła jest przyjacielem dla Twojego dziecka i Ciebie.
Jak pomóc dziecku?
  1. Przygotuj z dzieckiem plan lekcji z wyraźnie zaznaczonymi numerami sal.
  2. We wrześniu poproś dziecko o sporządzenie listy uczących je nauczycieli.
  3. Powiadom wychowawcę o szczególnych zaleceniach wobec dziecka (np. ze względu na stan zdrowia).
  4. Od początku zwracaj uwagę, aby dziecko zapisywało, co ma zadane - pisemnie i ustnie.
  5. Nie utożsamiaj dziecka z oceną. Zwracaj raczej uwagę na umiejętności zdobywania wiedzy
    i wykorzystywania jej; radzenia sobie w sytuacjach problemowych.
  6. Ustal z dzieckiem, że odrabia lekcje tego dnia, kiedy są zadane.
  7. Chwal dziecko za postępy - nie za oceny.
  8. Pozwalaj na wspólne z kolegami odrabianie lekcji, ale kontroluj je.
  9. Pozwól na odrabianie lekcji zaczynając od tych przedmiotów, które lubi.
  10. Zapewnij dziecku przy pracy umysłowej bezwzględny spokój oraz odpowiednie miejsce do nauki.
  11. Pomóż mu w organizacji czasu wolnego - nuda to największy wróg.
  12. Współpracuj z wychowawcą i nauczycielami uczącymi Twoje dziecko.
  13. Korzystaj z oferowanej Ci przez nauczycieli, pedagoga pomocy.
  14. Interesuj się postępami dziecka w nauce i zachowaniu przychodząc na konsultacje i zebrania.
EWALUACJA
    Przedstawienie analizy z wypełnionych przez uczniów i rodziców ankiet, zaprezentowanie wniosków.

Załącznik nr 1
Drogi Uczniu!
Od niedawna jesteś uczniem klasy 4. Chcemy się dowiedzieć, czy nie masz problemów z odnalezieniem się w nowej sytuacji.
Proszę wypełnij ankietę. Ankieta jest anonimowa.
1. Co jest dla Ciebie trudne w klasie 4?
……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………
2. Do kogo w szkole możesz zwrócić się o pomoc, gdy jej potrzebujesz?
……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………
Dziękujemy za wypełnienie ankiety



Załącznik nr 2
Drogi Uczniu!
Za Tobą rok nauki w klasie 4. Chcemy się dowiedzieć, czy czas, który od tego momentu minął, pomógł Ci poznać szkołę i nauczycieli.
Proszę wypełnij ankietę. Ankieta jest anonimowa.
Jak radzisz sobie w szkole, czy poruszasz się po szkole bez problemów?
……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………
Jakich rad możesz udzielić kolejnym uczniom klas 4? ……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………
Dziękujemy za wypełnienie ankiety









Załącznik nr 3


Szanowni Państwo
Wasze dziecko jest uczniem klasy czwartej. Przejście z klasy 3 do 4 było ważnym momentem w życiu dziecka i rodziny. Chcielibyśmy abyście podzielili się z nami swoimi doświadczeniami. Prosimy o szczere wypowiedzi. Ankieta jest anonimowa.
1. Jakie lęki i obawy wiążą Państwo z czwartą klasą?
………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….......................................................
    2. Jakie są potrzeby Państwa dziecka?………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….......................................................................................
    3. Jaką pomoc mogliby Państwo zaoferować klasie/szkole ? ………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………............................
Dziękujemy za wypełnienie ankiety







Załącznik nr 4
Szanowni Państwo
Wasze dziecko było uczniem klasy czwartej. Przejście z klasy 3 do 4 było ważnym momentem w życiu dziecka i rodziny. Chcielibyśmy poznać Państwa doświadczenia, pomogą one nam w lepszej organizacji pracy. Ankieta jest anonimowa. Prosimy o szczere wypowiedzi

1. Jakie największe problemy napotkało Państwa dziecko w klasie czwartej ?
................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................
2. Jakiego rodzaju trudności napotkali Państwo podczas rozwiązywania tych problemów?
................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................
3. W jaki sposób próbowali Państwo pomóc dziecku?
................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................

Dziękujemy za wypełnienie ankiety





piątek, 25 września 2015

Co powinni wiedzieć rodzice pierwszoklasisty?


           Pierwsze miesiące w nowej szkole to czas stresujący zarówno dla dziecka, które próbuje odnaleźć się w nowej sytuacji, jak również dla rodziców czy opiekunów, którzy drżą z niepokoju o to, czy ich pociecha da sobie radę, nawiąże nowe znajomości i sprosta wymaganiom stawianym przez nauczyciela.
Drodzy rodzice, z myślą o waszych uzasadnionych obawach przygotowaliśmy kilka wskazówek, które mamy nadzieję pomogą Wam i dziecku wspólnie przetrwać ten niełatwy okres adaptacyjny.
Czynniki wpływające na proces adaptacji.
Adaptacja jest procesem długotrwałym, a jej przebieg uzależniony jest od wielu czynników. Istotnym czynnikiem pomyślnej adaptacji jest stan zdrowia dziecka. Choroby, nawet te krótkotrwałe osłabiają dziecięcy organizm, a ponadto przyczyniają się do opuszczania zajęć lekcyjnych, a w konsekwencji do powstawania zaległości zarówno tych naukowych, jak również w relacjach z rówieśnikami.
Oprócz predyspozycji zdrowotnych, ważnym czynnikiem pozwalającym na przystosowanie się dziecka do nowej sytuacji jest jego rozwój psychofizyczny.  Cechy takie jak, dobra pamięć, umiejętność koncentracji, czy spostrzegawczość pozwalają szybciej odnaleźć się w nowym środowisku. Dzięki prawidłowo rozwiniętej mowie, dziecku łatwiej jest nawiązać kontakty z otoczeniem i zdobyć pozycję wśród rówieśników. Należy także pamiętać, że większość relacji dziecko nawiązuje poprzez zabawę i ruch, zatem sprawność fizyczna również sprzyja wykonywaniu nowych zadań.
Często miarą sukcesu dziecka w szkole w większym stopniu niż umiejętność czytania, pisania czy liczenia, jest jego pozytywne nastawienie do nauczyciela i zadań, pewność siebie lub zdolność do przezwyciężania negatywnych emocji.
Czynnikiem zewnętrznym, który wpływa na adaptację dziecka jest nowe środowisko i budynek szkoły. Dziecko musi przystosować się i zapoznać z rozkładem pomieszczeń, z których będzie korzystało oraz z zasadami panującymi w szkole. Wszystko to powoduje utratę poczucia bezpieczeństwa dziecka, aż do momentu, w którym przyzwyczai się do nowych warunków, zaufa nauczycielom i nawiąże kontakty z rówieśnikami. Należy tu poruszyć istotny wątek wczesnego okresu życia dziecka. Dziecko o dużym poczuciu bezpieczeństwa, ufające dorosłym potrzebuje o wiele mniej czasu na adaptację niż dziecko, czujące się niekochane i odrzucone.
Wreszcie najważniejszy czynnik, który w ogromnym stopniu warunkuje większość tych opisanych powyżej. Jest nim pierwotne i najbardziej naturalne środowisko rozwoju dziecka, czyli rodzina. Rodzina wywiera znaczny wpływ na całokształt działań i zachowań dziecka, a więc również na to, jak szybko przystosuje się do roli ucznia. Pozytywne postawy rodzicielskie, takie jak akceptacja, uznanie praw dziecka czy współdziałanie zaspokajają dziecięcą potrzebą miłości, szacunku i kontaktu z drugim człowiekiem, co z kolei znajduje odzwierciedlenie w sytuacjach podejmowania wielu ról społecznych, jak na przykład rola ucznia.
Wskazówki dla rodziców
·      Przede wszystkim pozytywne nastawienie.  Pierwszoklasista tak naprawdę nie wie czego się spodziewać w szkole, ma o niej mgliste wyobrażenie, co może powodować niepokój. Szkołę przedstawiaj jako miejsce, w którym jest wiele nowych możliwości, interesujących miejsc i nowych zajęć. Warto sięgnąć do własnych doświadczeń i powspominać wspólnie z dzieckiem swoje szkolne lata, kolegów i nauczycieli. To jest także dobry moment na opowiedzenie o niektórych trudnych sytuacjach, które nam się przydarzyły wraz z podaniem dziecku sposobu w jaki sobie poradziliśmy z problemem. Dzięki temu dziecko uczy się, że naturalne są porażki i ma do nich prawo. Pozytywne nastawienie z pewnością wspomoże także wspólne kompletowanie wyprawki szkolnej oraz organizacja kącika do nauki. Właśnie przy tych czynnościach najlepiej jest rozmawiać z dzieckiem na temat szkoły. Przemeblowanie pokoju malucha, wstawienie biurka, lampki i innych niezbędnych rzeczy podkreśli wagę zdarzenia i pomoże wzbudzić ciekawość dziecka nową sytuacją.
·         Niesamowicie ważne jest dla dziecka Wasze wsparcie. Starajcie się, aby poczuł, że nie jest w tej sytuacji sam, że może liczyć na Waszą pomoc i zrozumienie. Istotną rolę odgrywa tutaj szczera rozmowa o tym, jak minęły poszczególne dni, jak wyglądają jego kontakty z rówieśnikami, z nauczycielami. Nie bagatelizuj problemów dziecka, nawet jeśli Tobie wydają się błahe.
·         Kolejne ważne zadanie dla rodziców to uczenie swojej pociechy reagowania w sytuacjach stresowych (odnalezienia się w nowym budynku, znajdowania odpowiedniego miejsca do zabawy czy pracy, artykułowania swoich potrzeb w nieznanym dla niego środowisku).
·         Uświadom mu, że ma prawo czegoś nie wiedzieć, nie rozumieć i że w takich sytuacjach śmiało powinien zgłosić się po pomoc do swojej nauczycielki lub innej pani pracującej na terenie placówki.
·         Samodzielność ważna rzecz. W trosce o dobro pociechy rodzice czasem wyręczają ją z wszelkich obowiązków. Często wolimy sami coś zrobić, aby oszczędzić dziecku wysiłku i narazić je na przykrość lub popełnienie błędu. Taka postawa rodziców buduje w dziecku poczucie braku samodzielności, niechęć do podejmowania nowych wyzwań w obawie przed porażką. Dzieci te boją się nowych sytuacji, są raczej ostrożne i zwykle potrzebują więcej czasu, aby włączyć się do nowych zabaw lub uczestnictwa w lekcji. Dlatego nie należy wyręczać dziecka we wszystkich obowiązkach. Dobrze jeśli samo sprawnie potrafi się ubrać, spakować plecak i zanieść go na własnych plecach. W ten sposób już na starcie pokazujemy dziecku, że wierzymy w jego sukces.
·         Zrozumienie dziecięcych obaw. Pierwszy dzień szkoły można porównać do pierwszego dnia w nowej pracy. Z pewnością większość z nas była w tym dniu choć trochę zestresowana, obawiała się jak przyjmą nas inni pracownicy, jak poradzimy sobie z pierwszymi zadaniami. Czego wtedy potrzebowaliśmy po powrocie do domu?  Przede wszystkim wsparcia i zainteresowania, ale nie tym jakie zadania mieliśmy do wykonania, tylko tym jak poczuliśmy się w nowym zespole ludzi, jaki jest nasz szef i czy mieliśmy z kim pójść na lunch. Nasza pociecha  potrzebuje tego samego. Więc nie pytajmy dzieci w pierwszych tygodniach szkoły jakie były lekcje, czy zadano pracę domową i czy było grzeczne. Najważniejsze jest zbudowanie w dziecku poczucia akceptacji, aby wiedziało, że strach jest naturalnym uczuciem, które towarzyszy zarówno dzieciom, jak i dorosłym w nieznanych sytuacjach. Jeśli dziecko otrzyma zrozumienie łatwiej mu będzie opowiedzieć o ewentualnych problemach lub niepowodzeniach przez co rodzic będzie mógł wspomóc je w poszukiwaniu rozwiązania. Dziecko w nowym środowisku ma prawo czuć się niepewnie. Potrzebne jest wtedy duże wsparcie ze strony rodziców, którzy pokażą maluchowi że zawsze są gotowi mu pomóc. Warto przedstawiać szkołę jako miejsce atrakcyjne i przyjazne. Bagatelizowanie obaw kształtuje postawę bezsilności i poczucie braku akceptacji dla pojawiających się uczuć. Przede wszystkim własną pewnością siebie i przekonaniem o sukcesie dziecka mama lub tata obniży napięcie towarzyszące małemu uczniowi w pierwszych dniach szkoły. Dzieci mogą postrzegać zagrożenia na zupełnie innym poziomie niż dorośli. To co w nas budzi lęk nie musi stanowić problemu dla dziecka i odwrotnie.
·         Prawo do uczuć oraz nauka uzewnętrzniania ich.  Psychika dziecka zdecydowanie różni się od psychiki dorosłego człowieka. W wieku wczesnoszkolnym zaczyna się kształtować umiejętność kontroli uczuć, jednak nie oznacza to, że nie pojawiają się zachowania impulsywne oraz niedostosowane sytuacyjnie, zwłaszcza wtedy, gdy tryb życia dziecka uległ całkowitej zmianie poprzez rozpoczęcie edukacji szkolnej. Pamiętajmy zatem, że zanim ukarzemy dziecko za „złe” zachowanie w szkole warto najpierw wraz z dzieckiem rozpoznać przyczynę i wspólnie z nim zastanowić się nad innymi możliwościami reakcji w przyszłości. Dobre rozeznanie dziecka w sytuacji oraz budowanie w nim umiejętności przewidywania skutków podjętych działań wpływa pozytywnie na rozwój samokontroli, przez co daje mu poczucie bezpieczeństwa oraz wyposaża w narzędzia radzenia z trudnymi sytuacjami. Zwiększa także szanse na sukces dziecka. 
 ·         Wiara we własne możliwości. Mały uczeń doskonale orientuje się w zakresie własnych umiejętności i słabszych stron. Warto zwrócić uwagę jak radzi sobie z niepowodzeniami i chwalić za włożony wysiłek, a nie tylko za efekt wykonanej pracy. W ten sposób budujemy w dziecku przekonanie, że warto się starać i próbować, nawet jeśli coś nam wychodzi słabiej niż innym. 
 
·         Zaufanie do instytucji szkoły oraz nauczycieli. Aby szkoła była postrzegana przez dziecko jako bezpieczne miejsce potrzebuje ono rzetelnych informacji na jej temat. Ważne jest, aby dziecko wiedziało do kogo może się zwrócić, gdy będzie w potrzebie. Dlatego nie należy wypowiadać negatywnych opinii o nauczycielu. To z nim od tego momentu będzie spędzało większą część dnia i musi wiedzieć, że jest to osoba godna zaufania i szanowana przez rodziców. Warto przedstawiać nauczyciela jako osobę, do której dziecko może zwrócić się z każdym problemem. Warto pamiętać że okres adaptacji do szkoły może trwać kilka tygodni. W tym czasie można się spodziewać wielu nowych, a czasem niepokojących zachowań dziecka. Mogą pojawić się sytuacje problemowe związane z integracją ucznia do grupy klasowej, umiejętnością włączania się w organizowane zadania lub przestrzeganiem zasad i podporządkowywaniem się nauczycielowi.  
Rolą rodzica w pierwszych tygodniach szkoły jest baczna obserwacja dziecka i jego reakcji. Codzienna rozmowa na temat samopoczucia dziecka, sukcesów i niepowodzeń pozwoli na wczesne zorientowanie się w ewentualnych kłopotach, jak również będzie ważnym wyznacznikiem zainteresowania dorosłego światem dziecka.